"Zanieś mnie!"

Co tam?Tak sobie czytam to swoje opowiadanie i skacze ze szczęścia,że napisałam już tak dużo :P
 Jeśli prowadzicie swoje blogi,dawajcie do nich linki!Z opowiadaniami,o modzie itp.Chętnie je poczytam,zareklamuję... :)

Link:
http://moja-przygoda-z-btr.blogspot.com


*Pam*

 Rozchorowałam się.Grypa.Leżę w łóżku od dwóch dni i nic nie robię.Nie po to rzucałam pracę,by siedzieć w domu!Nie rozmawiałam z Loganem od ostatniego spotkania,trochę za tym tęsknie…Niby dzwonił od mnie przedwczoraj,ale przez to,że jestem uwięziona w domu nie mogę się z nim spotkać.Zaraz dostanę szału!

  Leżałam na kanapie szczelnie przykryta kocem oglądając telewizję,gdy usłyszałam dzwonienie telefonu.Logan.

-Hej…-powiedziałam przez zatkany nos.

-Cześć!Co u ciebie?Jakoś ostatnio nie rozmawialiśmy…

-Mówiąc „ostatnio” masz na myśli te okropne dwa dni?-zapytałam pociągając nosem.

-Dla mnie okropne.Tęskniłem za tobą!

 Zaczerwieniłam się.Na dodatek powiedział to tak zabawnie,że nie mogłam powstrzymać się przed śmiechem.

-Masz ochotę się spotkać?

-Mam,ale nie mogę.Jestem chora…-właśnie w tym momencie dwukrotnie kichnęłam.

 Ze słuchawki usłyszałam krótki śmiech.

-Mógłbyś wpaść do mnie…-zażartowałam za późno gryząc się w język.No to palnęłam.

-Jeśli leżysz w łóżku,nie mam zamiaru ci przeszkadzać.-powiedział zrezygnowany.

 Wtedy zdałam sobie sprawę,że tak naprawdę chce go zobaczyć.Czemu nie?

-Mógłbyś poleżeć ze mną.-zaproponowałam z uśmiechem.Dźwięk jego głosu od razu poprawił mi humor.

 Zaśmiał się krótko i odpowiedział:

-W takim razie będę za godzinę.

-Świetnie.Do zobaczenia!-zaczęłam okręcać kosmyk włosów wokół palca.

-Cześć!

 Spojrzałam na ekran telefonu.Od razu poczułam się lepiej!Już nie boli mnie głowa…

 Omiotłam wzrokiem pokój wyglądający potwornie.Wszędzie walają się zużyte chusteczki do nosa,na kanapie leży z dziesięć koców,na stoliku stoi kilka kubków z herbatą,podłoga usiana jest opakowaniami po lekach. Musze tu trochę ogarnąć.

 Powoli zrzuciłam z siebie warstwę kocy i zwlokłam się z kanapy.Pociągając nosem ruszyłam do łazienki.Umyłam się,rozczesałam włosy;udało mi się doprowadzić swoją twarz do stanu sprzed dwóch dni (jako tako).

 Pora na zrobienie porządku.Zebrałam wszystkie chusteczki i kubki,ułożyłam koce w kostkę i wyrzuciłam opakowania po lekach.Wyszstko zaczyna wyglądać coraz lepiej.

 Uwinęłam się z robotą jeszcze przed południem,więc ponownie przykryłam się kocem zasiadając przed telewizorem.Nie minęło kilka minut,a usłyszałam dzwonek.

-Jest tu ktoś?-Logan po krótkiej chwili sam otworzył drzwi.

-W salonie!-zawołałam nie zmieniając pozycji.

 Chłopak nieśmiało przekroczył próg pokoju.

-Hej.

 Uśmiechnęłam się do niego i zrobiłam miejsce na kanapie.

-Siadaj.

 Poprawił swoją granatową koszulkę i ruszył w moją stronę.Po chwili oboje siedzieliśmy przed telewizorem oglądając jakieś głupie seriale.

-Niestety,będziesz się nudził.Nie mogę robić nic innego poza siedzeniem tu i spaniem.-powiedziałam lekko pociągając nosem.

-Wystarczy mi pobyt tutaj.A tak w ogóle:jak się czujesz?-uśmiechnął się kładąc rękę na oparciu kanapy.Takie „niby” przyciąganie mnie do siebie.Nie sprzeciwiałam się,jedynie lekko oparłam swoje ciało o jego tors.Był tak przyjemnie ciepły,dreszcze przeszły mi momentalnie.

-Coraz lepiej.Dzięki,że ze mną posiedzisz.-powiedziałam chowając usta w dłoniach by ziewnąć.

 Siedzieliśmy tak naśmiewając się z głupich programów telewizyjnych i głośno wyrażając swoje opinie na ich temat.Skakaliśmy po kanałach muzycznych,parę razy natrafiliśmy na piosenkę Big Time Rush,przy której oboje przyśpiewywaliśmy.Dostaliśmy głupawki gdy oglądaliśmy South Park na Comedy Central.Fajnie było.

 W międzyczasie Logan zrobił sobie kawę,przyniósł mi leki i szybko wyskoczył po jakiś obiad.Zajął się wszystkim.To było niezmiernie miłe,zwłaszcza,że został ze mną do wieczora.

 Natrafiliśmy na jakiś film katastroficzny o roślinach atakujących ludzi czy coś takiego.Byłam już cholernie śpiąca,siłą pilnowałam się by nie zasnąć.W końcu jednak dopadła mnie senność.Oparłam głowę o jego ramię i zasnęłam.

-Pam?-usłyszałam cichy głos.Przekręciłam głowę chowając twarz w czymś przyjemnym w dotyku.Powoli otworzyłam oczy.Czy każdy facet ma w posiadaniu tak miękkie koszulki?

-Muszę iść…-powiedział kładąc mi dłoń na plecach.

-Nie…zostań.Przy tobie czuje się lepiej.-ziewnęłam wciąż nie pokazując twarzy.

 Zaśmiał się krótko.

-Chciałbym,ale James nie dałby mi spokoju.Jutro muszę wcześnie wstać.-zaczął powoli wyzwalać się z mojego uścisku.

-To śpij tu.-zaczęłam rozpaczliwie szukać sposobu,by został ze mną dłużej.-Proszę…

-Możemy umówić się,że przyjdę jutro z samego rana.

 Chwilę pomyślałam i w końcu lekko odsunęłam się od jego ciała.

-Zanieś mnie.-wystawiłam ręce z uśmiechem.Nie sądziła,że naprawdę mnie podniesie.Przeszedł do sypialni i delikatnie ułożył mnie na łóżku.Oczywiście w międzyczasie zdążyłam zasnąć.

 Zaczął powoli wycofywać się z pokoju,gdy odzyskałam przytomność jeszcze na chwilę.

-Dziękuję.-szepnęłam otulając się kołdrą.

-Nie ma za co.-usłyszałam ciche skrzypnięcie drzwi i oddalające się kroki.

 Śniłam o dzisiejszym dniu,ponownie przeżywając te niezapomniane chwile.

*Logan*

-Jestem idiotą!-krzyknąłem kopiąc moją deskę leżącą na ziemi.

-Ej!-Carlos złapał mój obiekt wyładowania złości i delikatnie wziął go do ręki.-Możesz tłuc wazony,ale deskorolkę zostaw!

 Posłałem mu głupi uśmiech i opadłem na ławkę.

-Miałem taką okazję…

-To nie była żadna okazja.Jest chora.Pomyśl:cieszyłbyś się z pocałunku z kimś zaraźliwie chorym?Pomijając fakt,że zapewne i tak się rozchorujesz.

-Gówno mnie to obchodzi!Byłem tak blisko niej…I nic nie zrobiłem!

-Zrobiłeś bardzo dużo.-zaczął dziwnie drapiąc się po brodzie.-Bardzo się do siebie zbliżyliście,prawda?Praktycznie cały dzień była do ciebie przytulona.Następnie zasnęła w twoich objęciach,na dodatek zaniosłeś ją do łóżka.Powiedz teraz,że jej się nie podobasz!

 Przez chwilę siedziałem w ciszy zastanawiając się nad tym,co powiedział.Na myśl o tych wspomnieniach uśmiechnąłem się lekko.Może jednak nie dałem plamy?

-No nie wiem…-westchnąłem przecierając oczy ze zmęczenia.Wpatrywanie się w ekran pół dnia wbrew pozorom może męczyć.

-Pomyśl.Skoro sama zaproponowała ci odwiedzenie jej w domu podczas choroby,to znaczy,że ci ufa i czuje się z tobą bezpiecznie.Już nie długo wszystko się rozwinie…

-Carlos,to jest naprawdę dziwne.-powiedziałem patrząc na niego.

-Co?

-Cały czas chodzę do ciebie po porady.Najlepsze jest to,że dobrze doradzasz!-zawołałem ze śmiechem.

-Staram się jak mogę.-powiedział wykonując zabawny gest brwiami.

 Zaśmialiśmy się obaj,po czym wstałem z ławki w parku.

-Obiecałem jej,że jutro też ją odwiedzę.Mógłbym cię o coś prosić?-zapytałem lekko zakłopotany.

 Carlos spojrzał na mnie pytająco.

-Nie chce,żeby ktoś mnie widział.James wypominałby mi to do końca życia…

 Uśmiechnął się i klepnął mnie w ramię.

-Nie ma sprawy.Jedziemy na molo?

-Jasne.

 Jechaliśmy przez miastowe chodniki i ulice przy okazji szukając najlepszych miejsc do ćwiczenia trików.Gdy po godzinie znaleźliśmy się na molo,dochodziła dwudziesta trzecia.

-Patrz,tam jest skate park!-pokazałem na ogrodzony teren wypełniony najróżniejszymi rampami.-Przetestujmy go!

 Badaliśmy nowy obiekt bawiąc się w najlepsze.Gdy w końcu nam się znudziło,dochodziła północ.

-To miasto tętni życiem bez przerwy!-zawołał Carlos upijając łyk swojego piwa.

-Widzisz tamtą barierkę?-wskazałem na płot oddzielający molo od oceanu.-Właśnie tam staliśmy obserwując zachód słońca!-staraliśmy się przekrzyczeć hałas z wesołego miasteczka stojącego tuż za nami.

 Latynos chwilę śmiał się z byle czego i oparł się o mój ramię.

-Stary…czy my przypadkiem trochę nie wypiliśmy?-powiedział dziwnym głosem.

-Troszeczkę…-po chwili obaj cieszyliśmy się jak idioci z wszystkiego co nas otaczało.

 Wypiłem jedno piwo mniej od Carlosa,więc ja jeszcze nie traciłem równowagi przy chodzeniu.Ale obaj wciąż nie przestawaliśmy się cieszyć.W końcu trafiliśmy do hotelu.

-Carlos…Właź tam.-otworzyłem drzwi od jego pokoju i wepchnąłem go do środka.Chłopak jeszcze odwrócił się w moją stronę.

-Było zajebiście!-powiedział i upadł na swoje łóżko kompletnie odpływając.

 Oparłem się o ścianę i schowałem twarz w dłoniach.Chce już iść spać.Przeczołgałem się przez korytarz aż natrafiłem na mój pokój.Wpadłem do środka,zdjąłem koszulkę,odlałem się w łazience i po prostu padłem.